miércoles, 29 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p. nueve



Los últimos días del muchacho suicida:
ahora puedo ya imaginarme
pasados aquellos dias y noches suicidas,
que de un asilo de esos asépticos me saca en silla de ruedas
(claro, esto sólo si me hago famoso y tengo suerte)
una enfermera subnormal y aburrida...
y ahi estoy, sentado muy recto en mi silla de ruedas …
casi ciego, ojos en blanco con la pupila vuelta al lado
oscuro del cráneo buscando
la misericordia de la muerte
[…]
despues de tanto amenazar con hacerlo
alguien se ha suicidado por mi

al fin

(fotografia - Sydney Sie)

Entre horas parte veint-i-cuatro

Tengo el corazón encogido en un puño.
Lo podría llevar mi perro en la boca
Y todavía sobraría espacio en ella.

Podría cogerlo,
Arrancarlo de dentro de mi
Y tirarlo a la basura,
Pero estoy segura de que todavía lo sentiría aquí dentro
Latiendo,
Nervioso,
Temblando
Y con frio.

En momentos como ahora
Lo único que deseo es que ojalá
Hubiera alguna manera para que pudiera olvidar todo lo que he hecho contigo,
Todos los sitios donde hemos ido
Y todas las veces que te he tocado el pelo.

Esto duele.
Nadie sabe cuanto.
No sabes cuanto.
Y el hecho de que lo más probable es que no te vuelva a ver
Me hace querer arrancarme el corazón y tirarlo a la basura.

lunes, 27 de abril de 2015

Entre horas parte veint-i-tres

Fuiste mi primer beso con aparatos,
Mi primera felación con aparatos,
Mi último beso con aparatos,
Mi última felación con aparatos.

Dijiste en alguna ocasion que tenia un aire a chica adolescente
Con los aparatos
mientras se me quedaba la comida 
entre los hierros.
 
Esta adolescente murió por tus huesos
Y los braquets que quedan quieren darte un último beso
antes de marcharse para siempre.
 

Los placeres del condenado - p. ocho


Como un hueso de cereza en la garganta:

Desnudo a la luz de

Los focos

El caballo cuatro cae

Y arroja a un chico de 55

Kilos bajo los cascos

De 35000 ojos.

Buenas noches, bonito

Chiquitín

Hijoputa.



domingo, 26 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p.siete


Poema de noche oscura:

Dicen que 

nada se destruye:

o eso 


todo lo contrario 

Patios de colegio por siempre:
[…] según nos hacíamos más fuertes y valientes
Los abusones empezaron poco a poco a recular.
Primaria
Secundaria
Bachillerato
Crecimos como plantas raras descuidadas
Nutriéndonos de donde podíamos
Floreciendo en el tiempo
Y más tarde cuando los abusones quisieron hacerse amigos
Nuestros
Les dimos la espalda.

sábado, 25 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p. seis


El joven sentado en la parada del autobús:
[...]
Ahora cuando paso por delante
Del joven sentado en la parada del autobús
Voy a gusto en mi automóvil
Tengo dinero en dos bancos distintos
Mi casa en propiedad
Pero me recuerda a mí cuando era joven
Y quiero ayudarlo
Pero no sé qué hacer.
Hoy he vuelto a pasarme y
Ya no estaba
Supongo que en el fondo al mundo no
Le agradaba que estuviese ahí.


miércoles, 22 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p. cinco







Un folleto gratis de 25 páginas:
[…]
Lo que llegaré a ser
En lo que me he convertido
Me espanta.

El ahogamiento:
Llevo cinco años mirando
El edificio de apartamentos rojo
Que está enfrente.
tiene que haber gente ahí dentro
incluso amor ahí dentro
sea lo que sea eso.
Engañando a Marie (el poema):
[…]
Él sugirió el bar y tomaron una copa, luego
Vieron la siguiente carrera juntos.
Él se sacó cincuenta en una apuesta de sesenta a uno y ella
Se puso a dar saltitos.
Luego le susurró al oído
‘¡eres fabuloso! ¡quiero follarte!’
[…]
Se desnudaba, se sentía incomodo, gordo y viejo,
Pero sabia que estaba de suerte; prometia ser el mejor dia
De su vida.
Se sento también en el borde de la cama con ella y
Su Jack Daniel’s. ella alargó la mano
A la entrepierna y se la agarró, se inclinó
Y empezó a chupársela.

martes, 21 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p. cuatro


Una sonrisa memorable:
[…] mi madre, siempre sonriendo, queriendo que todos
Fueramos felices, me decía ‘¡sé feliz, Henry!’
Y llevaba razón: es mejor ser feliz si
Puedes
Pero mi padre seguía pegándonos a los dos varias veces por
Semana mientras
Rabiaba en su esqueleto de 1.89metros porque no
Comprendía que le estaba atacando por dentro.
Mi madre, pobre pececillo,
Deseosa de ser feliz, apaleada dos o tres veces por
Semana, diciéndome que fuera feliz: ’Henry, ¡sonríe!
¿por qué no sonríes nunca?’
Y entonces sonreía ella, para enseñarme, y era la
Sonrisa más triste que he visto nunca.

Entre horas parte veinti-dos

acabo de ir a fb
el peor error que podia haber cometido hoy
un dia me dijiste que esa cancion te recordaba a mis piernas
y ahora
se la dedicas a otra.
quizas no te recordaba tanto a mis piernas.
quizas me lo tomé todo demasiado en serio 
y ahora me duele
me duele todo

lunes, 20 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p.tres



Un poema es una ciudad:
[…] un poema es una ciudad donde Dios cabalga desnudo
Por las calles como Lady Godiva,
Donde los perros ladran de noche, y ahuyentan a
La bandera; un poema es una ciudad de poetas,
La mayoría bastante parecidos
Y envidiosos y amargados…
Un poema es esta ciudad ahora mismo,
A 80 kilometros de ninguna parte,
A las 9:09 de la mañana,
El sabor del licor y los cigarrillos,
Sin policía, sin amantes, caminando por las calles,
Este poema, esta ciudad, cerrando sus puertas,
Levantando barricadas, casi vacia,
Afligida sin lágrimas, envejeciendo sin pena,
Las montañas de granito,
El océano cual llama lavanda,
Una luna privada de grandeza,
Una musiquilla que sale de ventanas rotas…

domingo, 19 de abril de 2015

Música de cañerias -p.uno


Salí del avión arrastrando el abrigo de mi padre y mi cartapacio de poemas. Ann salió a mi encuentro. Vi su cara y pensé, mierda, la quiero. ¿Qué haré? Lo mejor que podía hacer era actuar con indiferencia; luego, me encaminé, con ella, al aparcamiento. No hay que dejar que se den cuenta de que te interesan, porque si no, te liquidan. Me incliné, la besé en la mejilla.
-Qué amable has sido viniendo a esperarme.
-Cómo no iba a venir-dijo ella.
Salimos del aeropuerto. Había terminado mi sucia tarea. El puteo poético. Yo nunca me insinuaba. Eran ellos quienes llamaban a su puta. Y yo acudía a la llamada.
-Chavala -le dije-, cómo te he echado de menos.
-Tengo hambre - dijo ella.

(Ilustración- Un día mientras te echaba de menos y sólo podía oler tu colonia)

jueves, 16 de abril de 2015

16 d'Abril 2015

fa dies que no parlem.
dies.
cada dia que passa el conto
fa 16 dies que no parlem.
ens hem dit alguna cosa per alguna xarxa social
però no gaire.
cada dia que paso sense saber de tú el conto
i cada dia et trobo més a faltar.

diuen que fan falta uns 30 dies per a rompre un hàbit
però passaran 30 dies i jo seguire trobant-te a faltar

no sé si te n'has adonat de que no puc deixar de repetir el mateix
una i una altra vegada
una i una altra vegada

m'agradaria parlar amb tú cada dia 
com feiem abans 
però no tenc res a dir-te 
llevat de 'et trobo a faltar
com qui anyora l'hivern
una calorosa tarda d'estiu'



hace días que no hablamos.
días.
cada día que pasa lo cuento
hace 16 días que no hablamos.

nos hemos dicho algo por alguna red social
pero no mucho.
Cada día que paso sin saber de ti lo cuento

y cada día te echo más de menos.

 dicen que hacen falta unos 30 días para romper un hábito

pero pasarán 30 días y yo seguiré echándote de menos

no sé si te  has dado cuenta de que no puedo dejar de repetir lo mismo

una y una otra vez
una y una otra vez



me gustaría hablar contigo cada día 

como hacíamos antes 
pero no tengo nada que decirte 
salvo 'te echo de menos
como quién echa de menos el invierno
una calurosa tarde de verano'

Madeleine Lemaire

Francesa. Pintora y acuarelista del s.XIX. su especialidad fueron las flores. Montesquiou decía que era la emperatriz de las rosas. Inspiró a Proust para el personaje de Madame Verdurin para En busca del tiempo perdido

Y yo muero por las flores.










Entre horas parte veinti-uno



alma vacía.
tu ausencia.

inserte amor aquí
no tiene que ser obligatorio
pero me gustaría que hubiera 
al menos
cariño.

inserte vida aquí,
aunque ya estoy muerta. 

miércoles, 15 de abril de 2015

martes, 14 de abril de 2015

14 de Abril 1931


Tal día como hoy se proclamaba la 2a República.

Éste útero es un homenaje a la fecha y a las feministas. 

Aunque el mundo esté lleno (y estuvo lleno) de ellas, yo siempre me acuerdo de Hildegart Rodríguez Carballeira, niña prodigio de la época. Por ella, por su injusta muerte y por la de todos.

lunes, 13 de abril de 2015

Sueños


Hace no mucho tiempo soñé una cosa muy rara.

Estaba yo en un sitio con un chico, llamémosle X (cual ecuación) y estaba hablando con él y bueno, estaba con él en general. Y yo me fui, probablemente al baño, y me paré a observarlo desde la distancia. Cuando él ya no me vio más, empezó a flirtear y ligar con una chica. Y yo delante. Bueno, ya sabemos todos y todas como se nos acelera el corazón al ver a la persona que nos gusta ligar con otra. Y como si fuera poco, nosotros delate. Mi 'yo' del sueño estaba pasando su peor rato y el 'yo' consiente estaba haciendo memoria de amigas que saben que te gusta alguien y van a machete a por él estando con otro chico. Fue un momento en el que los segundos pasaban como si fueran horas y menos mal que no pasaron muchos hasta despertarme, porque estoy segura de que lo hubiera hecho llorando.

Cuando me desperté, en seguida me quedé como confundida. No sabía donde estaba, no era mi habitación y desde luego que el aire que respiraba no era el de mi ciudad. Me giré y ahí estaba X. No era un sueño, era verdad. Al verle, todas las cosas que había sentido durante esos segundos volvieron a flotar y yo no sabía muy bien que hacer. Sólo tenía ganas de llorar. Y no se porqué. En un segundo me pasó hasta por la cabeza eso de marcharme sin dejar rastro y sin hacer ruido, pero eso no hubiera sido posible. Soy como un elefante en una cacharrería y yo era la que dormía al lado de la pared, así que no.

Así que me intenté autoconvencer de que sólo era un sueño y de que, en ese momento, yo era la que estaba con él, así que me giré, le di un beso en la espalda, y seguí durmiendo.


(Magritte - Los Amantes)


Entre horas parte veinte


me apetece dibujar algo
o quizas escribirlo.
estoy en la cama
con una pequeña lampara encima.
el sonido de una serie me acompaña 
de fondo
y tengo este papel encima de un libro
de la poesia completa
de Leopoldo Maria Panero.
Bueno, poesía completa 
desde 1970 al 2000.
seguro que falta alguno.
la pagina 407 reza asi
'tengo mi pipa de opio al lado
de un libro de metafisica alemana.
el tiempo, y no España, dirá quien soy yo'.
no tengo pipa
ni opio
pero no me faltan ganas de hundirme
y fundirme 
en la ardiente oscuridad.
en la noche mas negra y oscura.
hablando de noches oscuras
son las que estoy viviendo estos dias.
esta tarde he llorado
creo que tres veces,
no estoy segura.
he perdido la cuenta.
cuando estaba sentada en la silla
despues de leer 
que una persona importante,
porque cariño, lo sigues siendo para mi,
aunque creo que yo no lo soy para ti,
-no sabia que se podia echar tanto de menos un tatuaje
una barba-
me ha dicho que me mudara 
de una vez por todas
a mi sitio favorito
me he puesto a llorar.
no deseo nada mas 
que irme de aqui.
esto es un pozo negro
como el ebano
y quiero salir.

(ilustración- hecha por mi un día que echaba de menos el acto sexual. Creo que no necesita otra explicación, ¿verdad?) 

sábado, 11 de abril de 2015

Los placeres del condenado - p.dos


Algo llama a la puerta

una gran luz blanca alborea por todo el 
continente
mientras ensalzamos nuestras fallidas tradiciones,
matamos a menudo por preservarlas
o a veces matamos sólo por matar.
no parece que importe: las respuestas gravitan
fuera de nuestro alcance, 
fuera de control, fuera de sí.

(foto- Kari Herer )


viernes, 10 de abril de 2015

Entre horas parte diez-y-nueve


he ido a facebook 
para buscar una página de una ilustradora 
y he caido en tu perfil.
he visto una foto tuya 
y solo he sentido mariposas en el estómago.

quizás estos días te estoy echando demasiado de menos

(foto- tu sombra, retratada por mi, en Formentera)

Los placeres del condenado - p.uno


me sentía mejor cuando estaba todo en 
desorden.
me va a llevar unos meses volver a la 
normalidad.

*Charles Bukowski


29 de Marzo 2015


hoy es domingo
el viernes fui protagonista
de un bajón.
hacia mucho tiempo que no tenia uno.
pense que ya no valia en el territorio del arte
fotografia
que es lo que siempre me ha gustado 
y de lo que quiero aprender más
cuando termine esta maldita carrera
que estoy haciendo
y que no me gusta.

pense que ya no valia
que nunca he valido 
y que nunca valdre
para hacer lo que me gusta.

estos bajones existenciales
son horribles
matan
lloro
y no pienso con racionalidad

en ese momento hubo gente que me dijo lo que pensaba sobre este bajon 
hubo gente que me dijo lo que pensaba de mi 
y hubo gente que me pregunto que se seguia viva
hubo gente que me dijo que mirase una pelicula sobre la depresion 
y la muerte.
el suicidio.
mentiria si dijera que nunca he pensado en terminar con mi vida 
pero eso de tomar pastillas
o cortarme las venas
nunca ha ido conmigo.
a mi me gustaria desaparecer sin dejar rastro


*** 

El viernes me preguntaste que si seguia viva
te contesté
hablamos unos minutos
y me dijiste que leyera la biografia de Proust

ayer te dije que me encontraba un poco mejor
y tu me dijiste que te alegrabas.

no se si creerte.

hace un rato he subido una foto 
a instagram
diciendo que ayer, alguien por twitter me insultó
por lo deprimida que me sentia el viernes.

entonces he contado lo que sentia 
y claro, hay gente que le ha 'gustado' la foto

me ha dado me gusta una chica 
que me ha encontrado por las etiquetas
y OH adivina
tu le has dado me gusta a dos fotos suyas
pero a mi, en cambio, no.
esto puede parecer muy de niña pequeña
muy de 'la vida no son las redes sociales'
pero tú la semana pasada me preguntaste 
si ya no éramos amigos
y yo te dije que 
por mi parte si 
y me dijiste
que ya no le daba me gusta a tus fotos

y tú tampoco.

mira, yo no se que quieres de mi
cada instante que veo algo tuyo
algo que haces
me lias
me lias.
que quieres?
quieres que seamos amigos
(si alguna vez lo fuimos)?
no se si nos volveremos a ver alguna vez
pero espero que si lo hacemos
si nos vemos
desearia saber si solo me quieres utilizar para hacerte sentir poderoso
o si es que, de verdad, te he importado alguna vez
y me quieres ver porque de verdad lo sientes.

(ilustración - Magnus Enckell - Melancholy )

sábado, 4 de abril de 2015

Entre horas parte diez-y-ocho

Que tenga que escuchar 
a Julio Iglesias 
para acordarme de ti 
y de esa foto que un día 
hace casi un año
subiste a instagram 
no se si es bueno o malo.
Desde luego que eres un truhan,
un señor. 

(ilustración- un día mientras echaba de menos algo)